DA TRANSPARENCIA

Precisamos mais honestidade, 

menos líderes e mais exemplos.

Menos odio e mais diálogo.

Mais vulnerabilidade, que non debilidade.


Liberarnos da máscara,

permitirnos ser e estar.


Estou crispada, enfadada e airada:

Convertímonos nunha sociedade de apariencia, 

nun mundo feliz que nos da o pracer efímero constante

para evitar que miremos dentro.


Eu teño a sensación de ter estado fóra de min, 

ou demasiado dentro.


Esto que me atravesa non é meu.

A dor, a pena absorvida,

a meditación e a introspección,

precisan canalización.


A raiba, compartida,

é semente.



AMBIVALENCIA

 Distancia, 

cuando aparece el bucle.


Verte, 

 vernos,

como os veo, 

como me veis.



Situar el foco un poco más lejos,

aumentar la medida del ángulo:

todos somos triángulos escalenos,

nadie es una circunferencia perfecta.


Ni los ciclos son círculos.


Aboguemos por las espirales,

con puntos de salida y partida parecidos,

pero distintos.

Soy otra hoy.



Lo he percibido,

por un momento,

lo que vosotrxs veis...







DE MÍ, Y MI PENSAMIENTO BUCLE

Siento que, aunque a veces me pierda en medio de mis bucles,
no todo es tan horrible, no todo es tan oscuro,
no todo está perdido.

Las grandes alegrías están en las pequeñas cosas,
y sobre todo, en los abrazos inesperados.

Cuando soltamos lastre, solemos navegar mejor:
las penas compartidas son menos penas,
las alegrías en compañía tienen otro sabor.

Mejor dejarse llevar por las olas 
que por las agujas del reloj.

El tiempo es buen consejero,
cuando es constructivo.

Aunque no cure, coloca.

Y todo lo que duele ahora 

mañana será cicatriz y recuerdo.



FLORES DE ASFALTO

Llegará un momento en el que ya no puedan brotar las flores en medio del cemento.

Todo se marchitará como nos estamos marchitando nosotros en medio del ruido, 

caminando en automático, sin mirar a los lados.


El mundo se está convirtiendo a pasos agigantados en la peor de las distopías.


Que felices ignorantes fuimos.

Que oídos sordos hacemos ahora.

Que bonita la venda de nuestra mirada.





Moito ruido

Para atoparme neste mar de sonidos estridentes, 

escribo coma se non houbese mañá,

coma se non me importara nada,

como se o poema fose a miña botella lanzada ao mar.



Soño con que un día volte a min

e me arranque unha bágoa de emoción,

de esas que enchen os meus baleiros.

La rabia

Reniego del ser humano que observa el mundo impasible,

al que las noticias entretienen, 

al que se mantiene sereno ante tanta barbarie.


A todo aquel que piense que es libre,

que las cadenas de esta esclavitud moderna

nada tienen que ver con él.


Esta guerra mediática de números y cifras...

¿Cuántas asesinadas van ya?

¿Cuántas muertas en estas guerras?


La vida esta llena de batallas.

Yo no sé todavía cual es la que me corresponde.

Sólo sé que si no la cantamos...



¿QUÉ HACEMOS CON ESTA RABIA?