Miramos a otro lado, deslizamos, subimos, bajamos,

corazones, fueguitos, caras sonrientes...


¿Nadie ve que el mundo está en llamas?


No soy capaz de encontrar la paz

entre el ruido de nuestro silencio.


¿Hay alguien al volante?


Nos creímos mejores.


El tiempo 

nos ha quitado

la razón y los motivos.


Libre de culpa

No sirve de nada disfrazar la emoción pura, desnuda. 

Es inevitable la carga emocional que suponen ciertos contextos, 

y sobre todo ciertas palabras. 


Verbalizar, exteriorizar y transitar es la única forma de sanar. 


También es aceptar cómo y quiénes somos. 

Sin vergüenza y, mucho menos, culpa. 


Aun siendo conscientes de ello, nos fustiga esta sensación,  

esta resaca emocional. 


No dejó de ser una liberación dejar salir, 

y sentir los abrazos verdaderos, el abrigo de la comprensión. 


Sentirme escuchada, a través de otra voz, 

siendo respetada la emoción. 


Se ha parecido mucho a despertar, a redimirme, 


a una catarsis. 

Sans Lumiere


A medida que van pasando los años,

siento ese maldito frío en los huesos cada vez más a menudo.

Tiene que ver con cómo me trato: sin ternura, sin abrazo...

Siento también que ya no formo parte de muchas cosas.



No soy reticente al cambio, tampoco a crecer,

ni a la soledad,

pero sí que es cierto que cada vez los abrazos cotidianos son los menos,

los vínculos se descuidan 

y la intensidad con la que percibo la realidad tampoco ayuda.



¿Y si asumes que tú también has cambiado?



Lo que duele de los demás, es reflejo de lo que duele dentro de una misma,

de las propias heridas, aún de manera inconsciente.




Tu oscuridad ocupa demasiado espacio en ti
y puede que sea ella la que te hace sentir invisible.

DA TRANSPARENCIA

Precisamos mais honestidade, 

menos líderes e mais exemplos.

Menos odio e mais diálogo.

Mais vulnerabilidade, que non debilidade.


Liberarnos da máscara,

permitirnos ser e estar.


Estou crispada, enfadada e airada:

Convertímonos nunha sociedade de apariencia, 

nun mundo feliz que nos da o pracer efímero constante

para evitar que miremos dentro.


Eu teño a sensación de ter estado fóra de min, 

ou demasiado dentro.


Esto que me atravesa non é meu.

A dor, a pena absorvida,

a meditación e a introspección,

precisan canalización.


A raiba, compartida,

é semente.



AMBIVALENCIA

 Distancia, 

cuando aparece el bucle.


Verte, 

 vernos,

como os veo, 

como me veis.



Situar el foco un poco más lejos,

aumentar la medida del ángulo:

todos somos triángulos escalenos,

nadie es una circunferencia perfecta.


Ni los ciclos son círculos.


Aboguemos por las espirales,

con puntos de salida y partida parecidos,

pero distintos.

Soy otra hoy.



Lo he percibido,

por un momento,

lo que vosotrxs veis...







DE MÍ, Y MI PENSAMIENTO BUCLE

Siento que, aunque a veces me pierda en medio de mis bucles,
no todo es tan horrible, no todo es tan oscuro,
no todo está perdido.

Las grandes alegrías están en las pequeñas cosas,
y sobre todo, en los abrazos inesperados.

Cuando soltamos lastre, solemos navegar mejor:
las penas compartidas son menos penas,
las alegrías en compañía tienen otro sabor.

Mejor dejarse llevar por las olas 
que por las agujas del reloj.

El tiempo es buen consejero,
cuando es constructivo.

Aunque no cure, coloca.

Y todo lo que duele ahora 

mañana será cicatriz y recuerdo.